Only in Spain

Na een maand te kleine schoenen oprekken ben ik terug bij mijn schoenmaker in La Latina. Verward  kijkt hij op als ik binnenkom.

Ik zie de enorme rotzooi -echt waar, je wordt er naar van als je het ziet- in zijn atelier en begin mijn schoenen te beschrijven. Hij vraagt naar mijn naam. Pedro, Jorge, Juan, of hoe hij ook heet is dus georganiseerder dan het lijkt.

Maar na een paar minuten zoeken in zijn achterhok, op de zolder, tussen hopen schoenen op de grond, in tassen die overal hangen, en onder zijn werkbank begin ik ze toch maar weer te beschrijven.

Dit keer luistert hij aandachtig. Ja, die beschrijving klonk hem wel bekend in de oren. Hij had ze wel ergens gezien. Of ze een hak hadden, en hij houdt een paar dameshakken omhoog.

Ieh. Nee. Lelijk.

Hij krabt op zijn hoofd en vraagt of ik er morgen of overmorgen ben. Nadat ik ja knik schrijft hij mijn naam en telefoonnummer op. Voor de zekerheid noteert hij ook nog de beschrijving van de schoenen. Morgen gaat hij namelijk zijn atelier opruimen en vindt hij ze vast.

Anders moet ik het toch maar met die hakken doen.

 

Zigeuners zijn bedriegers?

Zodra je voet zet op Spaanse bodem kom je ze tegen, Spaanse zigeuners. In zuid-Spanje zie je deze bevolkingsgroep meer dan in bijvoorbeeld het noorden, maar ze zijn door heel Spanje te vinden. Ze hebben hun eigen gewoonten en tradities, maar toch zijn ze ook niet weg te denken uit Spanje en vormen met zo’n 500.000 zigeuners een grote minderheid in Spanje.

Er hangt een bepaalde mystiek om zigeuners heen, een romantisch beeld. Ik kende de zigeuners van nummers als Ain’t It Funny van Jennifer Lopez, waar ze op het woonwagenkamp mooi danst in haar lange rok, van The Hunchback of Notre Dame, waar de mooie Esmeralda danst met haar gouden oorbellen en lange haren, en later, realistischer, van de zondagsmarkt Rasto waar ze al hun waar voor ‘un eurrrrooooooo’ verkopen. Ik ken ze nu van de kerstloten die ze verkopen op het grote Puerta del Sol, van de takjes die ze uitdelen in de winkelstraten voor ‘geluk,’ van het handlezen en de bloemenstallen opstraat.

De zigeuners en Spanjaarden hebben een moeizame relatie. Er wordt veel gediscrimineerd en gegeneraliseerd, maar het zijn en blijven ook Spanjaarden en de kinderen gaan gewoon naar de Spaanse scholen. Het is misschien daarom juist kwetsender voor deze kinderen om te zien wat er over hun wordt geschreven in het officiële woordenboek van de Spaanse taal.

In onderstaande video zie je jongens en meisjes die de definitie van ‘gitano’ voorlezen. Het woordenboek meldt niet enkel een feitelijke  beschrijving –oorspronkelijk uit India, verspreid over verschillende landen, nomaden, maar ook een mening. De definitie begrijpen ze, maar de kinderen moeten één woord toch even opzoeken. Trapacero, wat is dat?

De zigeunerkinderen zoeken het op in hetzelfde woordenboek en staan versteld als ze zien dat ze worden beschreven als ‘iemand die listig, vals, liegend en bedriegend is. ‘Yo no soy trapacera,’ zegt een meisje verontwaardigd. Deze kinderen gaan naar Spaanse scholen, hebben Spaanse dromen en willen groot worden in hun moederland Spanje. Zo een definitie in een officieel woordenboek kan écht niet.

[Klik op het wieltje om Engelse ondertiteling in te stellen]

#onlyinspain: Bureaucratie en werkmentaliteit Spanje

Ken je dat gevoel, dat je zo verontwaardigd bent, dat je moet lachen? Zo een onmacht en ongeloof, dat je gewoon de slappe lach krijgt? Een heel bijzonder gevoel, je balanceert tussen huilen en lachen. Waar je naar doorslaat hangt af van de ernst van de situatie. Ben je gek op dat gevoel? Kom dan naar Spanje en ervaar het als de bureaucratie én de Spaanse werkmentaliteit samenkomen. Lees verder

Boze Racistische Bovenbuurman

Ik zag hem altijd als de redder van de nachtrust. Als ik weer eens wakker in bed lag en een slapeloze nacht had kon ik altijd op hem rekenen. Hij nam het wel op tegen de luidruchtige aso’s in ons gebouw. Zodra ik zijn stem hoorde begon ik al schaapjes te tellen. Met een paar schreeuwen door zijn slaapkamerraam kreeg hij ieder feestbeest stil en was de rust in het appartementenblok direct terug.

Ik wist niet wie hij was. Hij woonde boven ons, dus op de vierde of de vijfde. Het was een oudere meneer, dat hoorde ik altijd wel. En ook een mopperkont, want om tien uur ’s avonds hoef je nog niet meteen te gaan zeuren en sussen, het was wel altijd hilarisch. Maar verder was hij voor mij onbekend, el vecino enfado, de boze buurman. Oh ja, ik hoorde ook wel dat hij een Spanjaard was. Dat werd in zijn laatste tirade ook wel duidelijk.. Lees verder

Spanjaarden en Paraplu’s: Je bent je leven niet zeker

Elke keer als ik naar buiten ga en het regent, vrees ik voor mijn gezicht en mijn haar. Niet omdat ik bang ben dat ik er als een ontplofte marmot uit kom te zien, dat gebeurt toch wel. Ook niet omdat ik bang ben dat ik er als een omgekeerde Zwarte Piet na een huilbui uit kom te zien, zwarte plekken onder mijn ogen in plaats van witte, dat gebeurt namelijk ook wel.

Nee, dat alles maakt mij niet uit. Erger vind ik krassen op mijn gezicht, paraplupunten in mijn ogen, en missende plukjes haar. Dankzij mijn jarenlange ervaring met regen en paraplu’s is het gelukkig nog nooit voorgekomen, maar hier op straat tussen Spanjaarden met Paraplu’s, ben je je leven niet zeker. Lees verder

Revolutionaire gedachtes- Andar la bici

Andar la bici(cleta) betekent letterlijk: de fiets lopen, oftewel: fietsen. Je kunt ook zeggen: conducir la bici(cleta) wat, de fiets rijden, betekend. Aan de twee werkwoorden voor ‘fietsen’ alleen al merk je al dat hier geen typische fietscultuur te vinden is.

Dat merk je ook aan het gebrek aan fietspaden, teveel steile hellingen, nietbestaande fietspaden die, als ze wel bestaan, plots ophouden.

En aan geïrriteerde voetgangers als je voorzichtig op de stoep fietst en gepikeerde automobilisten als je fietst waar je hoort: op een zesbaans autoweg, op de strook tussen de taxi’s en bussen, ergens in het midden gezellig met andere auto’s. En dit is als je geluk hebt. Want niet altijd heb je zo een bijzondere aangegeven fietsstrook.

Dat merk je ook aan het feit dat deze oer-Nederlandse, onlangs een helm heeft aangeschaft. Lees verder

De Kokodril van Denzel

We zitten in de kring. Wat zou je toveren, als je voor een dag een tovenaar was, is de vraag. Ik hoor de mooiste dromen, die vooral te maken hebben met een zwembad in de achtertuin, prinsessen, draken en babydiertjes.

Het duurt even voor Denzels fantasie gaat werken, want nuchter als hij is spreekt zijn Nederlandse kant: “Maar toveren kan helemaal niet.”
Maar als ik even aandring en Denzel eenmaal begint te fantaseren, is hij niet meer te stoppen. Zijn droom is erg spannend…

“Ik wil een kokodril in de tuin!”, zeg hij enthousiast met een stralend gezicht. Lees verder

De vrouw met de drie-dagen-baard

Ik sta in de rij van de supermarkt en ben al bijna aan de beurt. Even later roept de kassiere ‘siguiente!’ -volgende-, en loop ik naar kassa nummer zeven. Ik vraag om een recargo -opwaardering- van mijn telefoon. De kassiere, ik noem haar even Jannie, kijkt mij niet aan, maar tikt meteen het knopje ‘beltegoed’ -of misschien recargo, ik denk niet dat ze een Nederlandse kassa hebben- in, en vraagt welke aanbieder ik heb.

Yoigo.-

Ze vraagt om mijn telefoonnummer. Voor de zekerheid heb ik mijn eigen telefoonnummer openstaan, -ik ben niet zo goed met nummers– en ik kijk naar mijn schermpje.

Seis, tres, tres…Lees verder

Geen Anti-Abortuswet voor Spanje!

Goed nieuws! De omstreden abortuswet die de Spaanse regering wilde instellen, is van tafel. Volgens premier Rajoy is er te weinig animo voor de wet. Hij wil voorkomen dat de wet bij elke wisseling van de regering wordt aangepast, en hierom wordt de wet dus niet doorgevoerd. De minister van Justitie Ruiz Gallardo, die de wet doorvoerde, is direct als protest afgetreden.

Abortus is sinds 1985 toegestaan in Spanje, maar tot 2010 waren er wel voorwaarden aan verbonden. In 2010 werd de huidige,  meer liberale, wetgeving ingevoerd. Lees verder

Schandalige Reclame

Deze vaakafgespeelde televisiereclame maakt mij echt boos. De hele economie staat op zijn kop, het hele land ligt plat, allemaal dankzij het onverantwoorde gedrag van burgers én banken. Nu banken worden vermeden, en haast geen leningen afsluiten, de werkloosheid hoog is en het ene gat met het andere gedicht moet worden, schieten bedrijven als deze als paddestoelen uit de grond. Schandalig.Schermafbeelding 2014-08-04 om 22.19.29

“Hallo, ja, ja u! Wilt u tot drieduizend euro? Bel nu Confidis en ontvang het geld voor wat dan ook. “

Een credit voor wat dan ook. Gepast voor jou, snel en makkelijk, zonder onnodige uitleg.

Rascisme zonder schaamte, over Moren enzo

“Waar kom je vandaan?” is het eerste wat hij vraagt, als ik informeer naar de beschikbaarheid van een appartement wat hij te huur heeft staan. Ik ben altijd op zoek naar iets mooiers, groters, goedkopers en beters hier in het centrum van Madrid, en kijk dan ook vaak online.

-Ik kom uit Nederland.-

“Oke, perfect,” is zijn antwoord. Ik kijk naar zijn profielfoto, en hij lijkt een beetje een engerd. En die vraag van net, voedt mijn vooroordeel; hij is niet helemaal 100. Als ik naar de bezichtiging ga, blijkt mijn voorgevoel juist te zijn.

“Je vriend is toch geen ‘Moro,’ hè?” -Moor, Noord-Afrikaan. “Ik verhuur niet aan Moro’s, die zijn niet te vertrouwen. Tsja, Moro’s zijn gewoon niet oké, als je met een Moor trouwt dan heb je 90% kans dat hij je als een slaaf gebruikt en je slaat.”

Ik ga tegen hem in, zeg dat zijn opmerking erg racistisch is, en vertel hem dat half Spanje Moor was en dus nog deels is, -ik had hem ook nog kunnen zeggen dat je de Arabische invloeden in de architectuur, zang, taal en gebruiken nog overduidelijk kunt terugvinden, dus dat hij niet alleen de ‘Moren’ maar ook zijn eigen volk en cultuur beledigt, maar goed, dat achteraf.-

Bovendien blijkt hij toch een hopeloos geval. “Aan Italianen en Argentijnen verhuur ik ook niet,” voegt hij later nog toe. Alsjeblieft, don’t reproduce!

Wel jammer van dat appartement.

Foto Madrid: Lekker visje?

Sinds kort eet ik vaker vis. En dan geen vissticks of tonijn uit blik, nee echte, net gevangen vis, met kop en staart.

Deze vis koop ik op een grote voedselmarkt, waar ik mijn wekelijkse boodschappen haal. Op de vleesafdeling met varkensoren, kalvertongen en nog veel meer -daarover een andere keer meer-, zijn ook een aantal viskraampjes te vinden, met een grote variatie aan vis. Omdat ik niet veel weet van vis, en al helemaal geen Spaanse namen kende, kies ik de vis uit op het uiterlijk, de naam of de prijs.

Zo heb ik al eens een leuke rode vis met een mooie naam ‘salmonetes’ -rode mul- gekocht, sardientjes en merluza -deed mij denken aan medusa, de mythische vrouw met levende slangen als haren-, dat achteraf een onschuldige heek te zijn (die van de lekkerbekken). Het uitkiezen is altijd leuk, en mijn doel is dan ook alle vissen die ze hebben te proberen. Behalve de ‘bagre’ dan, hij kijkt mij altijd zo boos aan, en vroeger had ik altijd nachtmerries over deze prehistorische vis -de meerval-. Hoewel… In Venezuela heb ik hem ook gevangen en gegeten en slecht smaakte het niet…

Maar goed, ik kan inmiddels ook al zonder blikken of blozen een vis schoonmaken -inclusief ingewanden en rondvliegende schubben-. En laatst had ik voor het eerst een klein vispakketje bereid (met gamba’s, krab en kreeft) en ik ben nu dan ook klaar voor het grote werk, eens kijken of ik een echte, hele krab kan bereiden. Iemand suggesties?

20140713-054240-20560886.jpg

Ongeleide projectielen

Begrijp mij niet verkeerd, in het centrum van Madrid wonen is heerlijk. Maar als je snel van A naar B moet, kom je er pas echt achter dat voetgangers soms een stelletje ongeleide projectielen zijn..

Carrera San Jeronimo, de chique straat richting het parlement, de oude boekenwijk Cortes, de toeristenbus, de illegale kersenverkopers op de hoek van de straat, de lekkerste banketbakker ooit en de drukke winkelstraat Calle Preciados met supersale, interesseren je niet als je haast hebt. Maar anderen des te meer, lijkt het wel.

Want hoe vaak mensen bijna tegen me aanlopen, plots gaan stilstaan, vreemde draaien maken en hun arm ineens opzij steken, of slingeren als ik snel lopend over straat ga. Ongelooflijk, het lijkt wel een slecht uitgevoerde cheorafie. Ik begrijp des te meer waarom er ooit verkeersregels zijn ingesteld, want voetgangers op straat zijn net een stel bijen zonder hun koningin…

Adem in, adem uit..

Straatvolk Deel 3: De niet-mens

 Dit is deel drie van een serie posts op mijn blog: Straatvolk in Spanje. De straten van een grote stad zijn vaak bezaaid met vreemde, aparte, gekke, bijzondere types. Deze serie gaat over hen. De nachtchinezen, oude hoeren, straatverkopers, acrobaten, mafkezen, artiesten en nog veel meer. Geniet!

Het is een drukke straat met veel terrasjes en winkels. Hij loopt in het midden, iedereen staart hem na, maar dat ziet hij niet. Hij kijkt recht voor zich uit. Hij draagt een spijkerbroek en een jas. Een van de broekspijpen is van boven tot onder opengescheurd. Ik zie zijn hele naakte been. Zijn jas is ook kapot.

Hij slentert en loopt een beetje mank.Hij heeft een flinke baard, wilde wenkbrauwen, en sommige stukken haar zijn dreadlocks geworden. Oud is hij niet. 

Ik wil niet bang van hem worden, hij kan er namelijk niets aan doen. Maar toch, ik voel angst. Hij is voorbij dat punt, in een verder stadium dan ik ooit bij andere daklozen heb gezien. Deze man is geen mens meer. Hoe hij loopt, hoe hij kijkt maar toch niet ziet. Dit is voorbij het menselijke. 

Het menszijndestuk, is hij verloren. Hebben jullie wel eens een trailer van een serie of een film over een zombie eclips gezien? Zo ziet hij eruit. Heel erg treurig.