Selfies, mijn klaagzang

Tuurlijk maak ik selfies. Ik probeer alle poses, en als ik er leuk uitzie staat mijn hele fotorol natuurlijk vol met de meest uiteenlopende poses, lichtinval, haarstijlen en achtergronden. En natuurlijk denk ik wel eens, zal ik….? En tuurlijk kot het ook wel eens zover. Ik snijd de foto bij, verander de belichting een beetje, en dan, op het moment dat ik de foto het wereldwijdeweb wil ingooien om door vriend en vijand bekritiseerd en aanbeden te worden, klik ik op het kruisje. Want waarom zou ik in hemelsnaam een foto van mijzelf op de sociale media plaatsen? En waarom vraag ik mij -schijnbaar als enige op de hele wereld- dit af?

Wil ik echt dat heel de wereld mij ziet, beoordeelt? Stijgt mijn eigenwaarde door de likes en comments? Dat is toch eigenlijk best sneu? Waarom zouden mensen selfies posten? Waarm zou je je eigen zelfbeeld willen laten bepalen en beoordelen door het aantal likes en comments? Wat gebeurt er in het hoofd van die miljoenen mensen die het dag in dag uit doen?

Ik ben een twintiger en ik ben best hip. Ik houd wel van vegetarisch eten, heb Instagram, heb coole schoenen en lak mijn nagels, maar ik begrijp die hele zelfverheerlijkingsvergelijkingscultuur (zelfbedacht woord, hip hè?) niet.
Ik snap het gewoon niet. Ik heb het geprobeerd, maar nee, het is niet mijn ding en ik begrijp ook niet dat anderen dat doen. Onzekerheid zal het niet verhelpen, je krijg misschien een kick van het aantal likes, maar dat is een tijdelijke kick, net als drugs. En drugs zijn niet goed, dat weten we allemaal.

Als iemand echt beeldschoon is, gaat trouwen, of een kunstzinnig selfie heeft gemaakt begrijp ik dat deze op Instagram en Facebook wordt geplaatst. Maar al die miljoenen andere scheve-, duckface-, kijk mij eens-, borsten-, vooral haar-, spierenselfies? Nee. Bespaar het mij alsjeblieft.

Advertenties

Nederlanders zijn koud

“Jullie cultuur is anders. Nederlanders zijn wel een beetje koud,” zegt de irritante winkelbeveiliger.

Al de hele tijd probeert hij een gesprek met mij aan te gaan.

Hij had het al over Iberico ham, alleen wonen, en mijn en zijn oogkleur. Steeds freakier wordt hij.

-Ja,- zeg ik ijskoud zonder beleefdheden en glimlachjes terug.

Vind je het gek, creep.

Vraag: Wanneer stoppen jullie met beleefd zijn?

Boodschappen doen in Spanje 1

Als ik er ergens een hekel aan heb, is het wel boodschappen doen. En al helemaal in Spanje. Ik heb het geduld van een engel, maar rijen, maken mij moordlustig. Langzaam werkende mensen ook.

De vorige keer toen ik naar buurtsupermarkt Dia ging, keek de beveiliger (hier in Madrid hebben de supermarkten een beveiliger) mij geïrriteerd aan toen hij mijn plastic tas van een andere supermarkt opmerkte. “De volgende keer je tas afgeven als je binnenkomt, ok?”

Oke. Dus deze keer, bij binnenkomst zoek ik de beveiliger om hem mijn tasje van de groenteboer te laten zien. Hij is nergens te bekennen.

Ik loop door en zie een medewerkster van de supermarkt iets bijvullen, of doen alsof, ofzo. Ik meld haar dat ik wat groente van de groenteboer bij mij heb, en wil doorlopen om snel dat ene dingetje te kopen dat ik nog miste.

“Bij de kassa afgeven,” is haar antwoord.
Ik loop naar de kassa. Ik meld de kassiere dat ik wat groente van de groenteboer bij haar kassa neerzet.

“Daar hebben we kluisjes voor, bij de ingang.”

Zucht.
Zo’n vijf minuten later ben  ik weer terug bij de start.

En juist, precies voor de kluisjes, pakt een oudere vrouw haar boodschappen over. Van het mandje naar haar karretje.
Ik kan er niet bij.
Ik wacht op haar, maar als ze de uien en aardappelen één voor één uit haar mandje pakt om ze in haar karretje te doen, krijg ik een kortsluiting in mijn hoofd.

Ruik maar even lekker aan mijn oksels mevrouw, ik ga namelijk over u heen hangen om mijn groenten -die ze hier toch niet verkopen,- op te bergen, zodat ze zeker weten dat ik ze niet heb gejat.
Eindelijk ben ik klaar om mijn boodschappen te doen.

 

Klik hier voor deel 2

Zal ik over een jaar ook..?

Soms loop ik over straat, kijk ik om mij heen, en besef ik ineens dat ik hier een buitenlander ben. Zolang ik niets zeg, ga ik wel door voor Spanjaard, maar ze zullen altijd horen, dat ik niet van hier ben.

De Spanjaarden zullen mij hier nooit op aankijken. Ze vragen wel naar mijn accent, en als ik vertel dat ik uit Nederland kom, weten ze altijd een mooi verhaal te vertellen. Over hun buurman, die in Rotterdam heeft gewerkt, of over hun dochter die ooit iets met een Nederlander had, of ze vertellen mij over de Nederlandse geschiedenis, en vragen naar bloemen, de grachten en onze voetballers.

In Nederland zorgen de woorden immigratie en inburgering altijd voor grote discussies. Inburgeren is ook belangrijk. En daarom, zo af en toe, vraag ik mij ineens af…

Zal ik over een jaar ook dat geweldige ritmegevoel hebben? Dat de bas door mijn aderen danst, waardoor ik gewoon niet anders kan, dan ritmisch meebewegen op de Spaanse muziek?

En zal ik dan ook eindelijk eens een boek in de metro gaan lezen, in plaats van hersenloos spelletjes op mijn mobiel te spelen?

Zal ik dan ook altijd tijd hebben voor een praatje met de caissière, de groenteboer, de slager, of gewoon met een volstrekt wildvreemde op straat? En niet bezig zijn met de tijd die doortikt, en de boodschappen die ik wilde doen, dat ene telefoontje dat ik moet plegen, en de carrière die ik wilde maken? Gewoon, een paar minuutjes, kletsen met een wildvreemde?

Iedereen guapo, tía, colega of chaval, noemen? Om vervolgens, zonder blikken of blozen, ‘Joder, hostia, hombre!’ ‘Coño, me cago en todo’ in iedere zin te roepen?

Niet ontbijten met een broodje kaas (‘eerst iets hartigs, dan pas iets zoets!’), maar gewoon in het buurtcafeetje wat churros bestellen en ze wegwerken met een heerlijke ‘relaxing café con leche? ’

Om vervolgens als lunch een uitgebreide warme maaltijd te eten. En de buitenlanders met een mix van medelijden en onbegrip aankijken terwijl ik ze vraag ‘is dat je lunch?’ als ze hun boterhammetje nuttigen.

Zal ik dan ook een heerlijke fles wijn kopen in warenhuis ‘El Corte Ingles’om zomaar, op een maandag, of een dinsdag, of op welke dag dan ook, te toasten op het leven? En de rest van mijn benodigdheden ook kopen bij ‘El Corte Ingles,’ wat voor mij nu nog gewoon een te groot en invloedrijk imperium is, maar dat ik tegen die tijd waarschijnlijk de geweldigste winkel van Spanje vind.

En gewoon iedereen uitgebreid aankijken, puur omdat er iets te kijken valt, terwijl ik meedoe met een politieke demonstratie op Puerta del Sol? Ja, ik vraag mij af, zal ik dat allemaal doen, over een jaar?

 

Spontane optredens in Madrids flamencobarretjes

Vorige week schreef ik op over de beroemdste flamencotablaos in Madrid. Maar voor de lange rokken, het ritmisch geklap, het snelle gitaarspel en de emoties kun je ook een van de minder bekende, maar goedkopere, tablaos bezoeken. (lees hier deel 1)

De diepe klanken, intense blikken en donkere haren, vind je namelijk ook in Madrid voor een paar tientjes minder. Muhammad Ali heeft de show dan misschien niet bezocht, en Camarón de la Isla speelde een paar straten verderop in een andere tablao, maar dat neemt niet weg dat de goedkopere shows ook goed zijn. 

El Candela wordt door sommigen de beste flamencobar van de Lavapies wijk genoemd. Naast wekelijkse optredens van goede artiesten, worden bezoekers zelf ook uitgedaagd om zijn of haar flamencoskills te laten zien. En tussen die bezoekers zitten, als je geluk hebt, bekende professionele flamencoartiesten die gewoon een leuke avond willen hebben. Deze authentieke bar is in het weekend als een van de weinigen open tot zes uur. De shows beginnen daarom ook pas vaak rond elven.
Entree voor show vanaf €10,-

Heel anders is het espectáculo van Ballet Flamenco de Madrid. De show España Baila Flamenco in het Muñoz Seca theater vlaknaast de bekende Calle Montera, laat tijdens haar show de verschillende facetten van de flamenco zien. Perfect voor degenen die enkel een kleurrijke show willen zien vanuit een comfortabele stoel, en meer niet.
Entree vanaf €20,-

In de gezellige uitgaansstraat Calle de la Cruz vind je Sala Torero. Deze bar biedt een half uur durende show aan, gedirigeerd door bekend flamencoartiest El Mistela. De intieme show is perfect als begin van een leuke avond uit. De entreeprijs is inclusief een glaasje sangria.
Entree met drankje €19,50

Aan de andere kant van het centrum, vlakbij de bekende homowijk Chueca, in de populaire wijk Malasaña, ligt Sala Barco. Deze hippe bar staat bekend om haar livemuziek, en wil de flamenco populairder maken onder de jongeren. Dit doet zij door een show aan te bieden voor een klein prijsje. Iedere zondag om negen uur zorgt een klein groepje voor een mooie, intieme flamencoshow. Na de show is het tijd om te feesten, en dat kan bij Sala Barco tot vijf uur.
Entree met drankje €10,-

En voor wie enkel geïnteresseerd is in een leuke flamencoavond, is flamencobar El Burladero in de uitgaansstraten rondom Plaza Santa Ana, een goed, sfeervol alternatief. De drie vrienden die de bar in de jaren negentig begonnen, hadden door dat de Spaanse jongeren niet altijd de klassieke flamenco wilde horen. El Burladero is daarom ook een bar waar je vooral de flamenco van vandaag en morgen hoort.
Gratis entree

Het moge duidelijk zijn: Madrid biedt flamenco op maat. Voor de fanatiekelingen, de ‘omdat ik toch in Madrid ben,’ de big spenders en de rugzaktoeristen, flamenco is voor iedereen. ¡Aprovéchalo!