Foto Madrid: Yuck, wat een vieze winkel!

Ik kwam deze vieze groothandel tegen. Zo vies zelfs, dat ze het yuck -vies- hebben genoemd. Ik vraag me af wat ze allemaal verkopen. 

2014-04-07 18.05.02

Advertenties

HEMA in Madrid

Het is echt zo ver. De geruchten gingen al lang rond, maar vandaag gaat hij dan echt open. Neerlands meest geliefde en gemiste winkel, HEMA, opent eindelijk haar deuren in Spanje’s mooiste hoofdstad Madrid.

Aan het einde van de prachtige ‘upcoming’ hippe Calle Fuencarral kun je vanaf heden Jip en Janneke ondergoed, kinderchampgne, beschuit, bijouterie, make-up en nog veel meer dingen kopen. 

Ik heb hier maar één ding over te zeggen. 

Jeeeejj! 

 
;

20140402-134649.jpg

Boodschappen doen in Spanje 2

Deel twee. Lees hier deel één van mijn supermarktavontuur.

Na zo´n tien minuten voorbereiding kan ik eindelijk mijn boodschappen doen. Ik heb maar twee dingen nodig, dus na een snel rondje door de kleine supermarkt, kom ik bij de kassa aan. Er staan drie mensen in de rij voor de kassa. Dat valt  mee. Lang zal dit niet duren, toch?

Een minuut later staan er nog steeds drie mensen voor mij, en hebben er zich vier nieuwe klanten achter mij aangesloten.

Het meisje van de groeteafdeling is nu karton aan het vouwen. De andere collega ook. En medewerker nummer vier, is met iets anders belangrijks bezig, geloof ik.
De kassiere stoort zich niet aan de rij van inmiddels negen mensen, en werkt rustig -met de nadruk op rustig- door.

Haar collega´s storen zich er ook niet aan.

Dat de winkel nog drie kassa’s heeft, is gewoon voor de sier, je moet zo een winkel toch ergens mee vullen?

Als persoon nummer tien zich bij de rij aansluit, gaat er gelukkig toch nog een kassa open.
Een semidakloze rent snel van mijn kassa naar de nieuwe kassa om zijn biertje af te rekenen. Ook de Chinees, het stelletje, de moeder, de pubers en het oude vrouwtje rennen naar de andere kassa. 

Ik ben als eerstvolgende aan de beurt dus ik blijf in mijn rij staan, het voelt inmiddels zelfs vertrouwd. Ik heb ook geen zin om het risico te nemen, want ik ben de supermarkt inmiddels wel zat.

Dan gaat de kassiere een praatje aan met de klant voor mij. Lachend scant ze met veel moeite de producten. Ze bekijkt de label van de fles wijn die de klant koopt, en ze bespreken de wijn.

Ik wil mijn aardappelenzak openscheuren, en de aardappeltjes een voor een naar de kassieres hoofd gooien. Mens, ik word niet betaald om in de rij te staan noch doe ik dit voor mijn lol. Werk door.

Ik zie dat alle mensen die eerst achter mij stonden, inmiddels zijn geholpen bij de andere kassa. Nieuwe klanten komen aanlopen en worden meteen geholpen.

Als dan ook nog eens de pinpas van de kletsgrage klant voor mij het niet doet, beland ik in een soort trance.

Waar ik eerder nog fantaseerde over mijn aardappelengevecht, sta ik nu met een schaapachtige glimlach om mij heen te kijken.

Ik geef mij over. Maak mij alsjeblieft alleen wakker als ik aan de beurt ben – over honderd jaar ofzo.

Grootste Leugen Ooit: ‘Een paar minuutjes..’

Het zou mij niet verbazen, als alle winkels standaard een paar A4’tjes achter de toonbank hebben liggen met de tekst:

Wij zijn over een paar minuten terug. Excuses voor de overlast.’

Ik zie dit vaak, en begrijp het niet zo goed, het zijn altijd meer dan tien minuten.
Een paar minuten, hoe lang is dit dan? En wat zijn ze nou aan het doen? Even roken? Of andere zaken die ook absoluut niet kunnen wachten zoals je schoonmoeder bellen, je Facebookstatus updaten in het internetcafe, churros eten, of even een siësta houden?

eenpaarminuutjes
eenpaarminuutjes2

Dat vreemde niet-gesprek

Dat awkward niet-gesprek zal ik nooit vergeten. Hij zwijgt mij dood. Dat kan ik ook.

Goedenavond,- zeg ik als ik zijn avondwinkel binnenkom.

Hij zegt niets terug.

Hier in Madrid kunnen ze er wat van. Heel vaak word ik niet begroet als ik een winkel binnenkom, of als ik een winkel uitloopt. Ik kan daar erg slecht tegen. Dus ik nam mijzelf dit keer voor: Wat hij kan, kan ik ook. Hoe onnatuurlijk het ook voelt.

Dus ik loop wat heen en weer, zoek wat snoepjes uit. Ik zie chocola liggen dus ik leg de snoepjes terug. Pak de chocola, nog wat andere dingen, en loop naar de kassa. Ik leg mijn aankopen op de balie neer.

Ik zwijg.
Hij ook.

Hij pakt zijn rekenmachientje en telt de bedragen bij elkaar op.

Hij zwijgt.
Ik ook.

Hij kijkt mij aan.
Tijd om te betalen gok ik.

Ik zoek ik mijn tas, pak mijn portemonnee, een geef hem zwijgend een briefje van tien.
Dat moet genoeg zijn.

Stil neemt hij mijn geld aan.

Hij geeft mijn wisselgeld terug en zwijgt.
Ik zwijg ook.

Ik geef ons nog een laatste kans als ik langzaam de winkel uitloop.

Hij zwijgt.
Ik zwijg ook.

Dat wordt nooit wat tussen ons.

.