Only in Spain

Na een maand te kleine schoenen oprekken ben ik terug bij mijn schoenmaker in La Latina. Verward  kijkt hij op als ik binnenkom.

Ik zie de enorme rotzooi -echt waar, je wordt er naar van als je het ziet- in zijn atelier en begin mijn schoenen te beschrijven. Hij vraagt naar mijn naam. Pedro, Jorge, Juan, of hoe hij ook heet is dus georganiseerder dan het lijkt.

Maar na een paar minuten zoeken in zijn achterhok, op de zolder, tussen hopen schoenen op de grond, in tassen die overal hangen, en onder zijn werkbank begin ik ze toch maar weer te beschrijven.

Dit keer luistert hij aandachtig. Ja, die beschrijving klonk hem wel bekend in de oren. Hij had ze wel ergens gezien. Of ze een hak hadden, en hij houdt een paar dameshakken omhoog.

Ieh. Nee. Lelijk.

Hij krabt op zijn hoofd en vraagt of ik er morgen of overmorgen ben. Nadat ik ja knik schrijft hij mijn naam en telefoonnummer op. Voor de zekerheid noteert hij ook nog de beschrijving van de schoenen. Morgen gaat hij namelijk zijn atelier opruimen en vindt hij ze vast.

Anders moet ik het toch maar met die hakken doen.

 

Advertenties

Disneys Winterwonderland op Puerta del Sol

Mickey en Minnie Mouse staan uiterst gelukkig, zij aan zij, in een prachtig rood kerstpakje op de rand van de fontein op Puerta del Sol. Die cowboy van Toy Story, Pinnokio, die ene van de Simsons, Dora, de smurfen en de Kerstman staan even verderop. Al je helden bij elkaar, dit moet de hemel zijn. Hierom is iedereen altijd zo blij met kerst. 

Allemaal lachen ze en zwaaien ze naar je. Ze zijn er allemaal! Je ontdekt zelfs dat de kerstman drie identieke broers heeft, en dat Mickey en Minnie perfect lijkende klonen hebben.

Je wist het wel, ze leken zo echt op televisie en in de bioscoop, ze moesten wel echt zijn. En nu staat ze hier allemaal! Ze zijn net zo lief als je dacht, ze zijn echt je vriendjes net als in je dromen. 

Ze willen met je op de foto en zwaaien naar je. Ze geven je een lolly en de Blauwe Smurf geeft je zelfs een geweldig mooie ballon! Zoveel kindjes en je vriendje Smurf kiest jou om zijn ballon aan te geven! Ze vinden je hartstikke leuk en jij kan maar geen afscheid van ze nemen. Dit is echte vriendschap, ze vinden jou net zo leuk als jij hun.  Lees verder

Revolutionaire gedachtes- Andar la bici

Andar la bici(cleta) betekent letterlijk: de fiets lopen, oftewel: fietsen. Je kunt ook zeggen: conducir la bici(cleta) wat, de fiets rijden, betekend. Aan de twee werkwoorden voor ‘fietsen’ alleen al merk je al dat hier geen typische fietscultuur te vinden is.

Dat merk je ook aan het gebrek aan fietspaden, teveel steile hellingen, nietbestaande fietspaden die, als ze wel bestaan, plots ophouden.

En aan geïrriteerde voetgangers als je voorzichtig op de stoep fietst en gepikeerde automobilisten als je fietst waar je hoort: op een zesbaans autoweg, op de strook tussen de taxi’s en bussen, ergens in het midden gezellig met andere auto’s. En dit is als je geluk hebt. Want niet altijd heb je zo een bijzondere aangegeven fietsstrook.

Dat merk je ook aan het feit dat deze oer-Nederlandse, onlangs een helm heeft aangeschaft. Lees verder

Loslopend wild negeren of niet?

Heerlijk in dromenland loop ik op straat. Het is berendruk maar op mijn gemakje loop ik door het centrum, over Puerta del Sol, met mijn Ben & Jerry’s in mijn hand, onderweg naar huis. Welke van deze heerlijke ijsjes zal ik eerst proeven, Chocolade Fudge of Strawberry Cheesecake? Het water loopt mij in mijn mond als ik ineens opgeschrikt wordt door het zachte geroep van een voorbijganger, “Mami!” roept hij naar me.

Lees verder

De pannetjes worden nat

Het is gebeurd. Het is onvermijdbaar, dat wist ik wel, maar nu al? En echt echt?
Is het gewoon allemaal al over?
En gisteren schreef ik nog zo een mooie Spaanse brief aan mijn Grote Vriend Zon, met de vraag of de zomer nog wat langer kon blijven.
Ik denk dat hij de post nog niet heeft opgehaald. Hij kwam vast niet door dit dikke wolkendek heen.
En hij is vast in bed blijven liggen, met die vieze regen.

Voor het eerst in weken, misschien wel maanden, REGENT het!

Bah.

 

Lindsay Lohan Mean Girls animated GIF

Mi gran amigo Sol

Casi había olvidado como era, casi doy por sentado, algo que deseaba tanto.

Casi es algo normal, salir de casa sin tener que pensar en lo que me tengo que poner.
Casi ni lo pienso, siempre esta ahí mi gran amigo.

No tener frio, no necesitar un paraguas, no tener que pensar en cuales zapatos me pongo, ¿se me mojarán los pies en el trascurso del día?

Amo mi país, pero no puedo con el gris.
Amo a Holanda, pero el cielo no me da
lo que necesité tanto y ya casi lo doy por sentado

El sol caliente y brillante, el azul celeste del cielo infinito, son tan preciosos.

Tener la ventana abierta, día y noche,

Haber cambiado mi paragua por las gafas de sol,

Protegiéndome del sol, y ya no luchar contra la lluvia.

Ah querido verano, mi gran amigo. No te vayas.

 

Andres Vodka op de Eerste Hulp

“Wat is je achternaam, Andres?,” vraagt de verpleegster op de Eerste Hulp van een ziekenhuis in Madrid. “Andres ehhh.. Vodka,” zegt hij lallend, vanuit zijn rolstoel in de gang. Met zijn arm in een rare positie, schreeuwt en roept Andres Vodka alle zusters, beveiligers en wachtenden bij elkaar. Hij spuugt ook op de grond.

“Meneer Andres, werk u even mee, u heeft waarschijnlijk een gebroken arm,” zegt de verpleegster lief.

Hij schreeuwt weer. Volgens mij scheldt hij de verpleegster uit en vervloekt hij iedereen op de Eerste Hulp, maar ik weet het niet zeker, ik versta hem niet goed met zijn dubbele tong.

Andres was eigenlijk aan de beurt, maar hij moet een beurt overslaan, en een andere patiënt krijgt een radiografie terwijl Andres streng toegesproken wordt door een beveiliger.

Na vijf minuten vraagt de zuster of hij eindelijk rustig kan doen. Zijn geschreeuw vermindert en Meneer Vodka wordt de behandelkamer ingereden. Ik hoor dingen op de grond vallen in de behandelkamer.

Een tweede beveiliger komt er aan. Hij draagt zwarte handschoentjes, voor het geval dat hij fysiek moet ingrijpen.

Na wat geschreeuw is het eindelijk rustig. Later zie ik Andres Vodka onder invloed van andere, functionelere, verdovende middelen languit op een bed liggen. Hij wordt behandeld door geduldige verpleegster.

Wat een respect heb ik voor die meiden. *en jongens

Brandende kuiten en gekrenkte trots

Het is vrijdagavond en al donker als ik de steile uitgaansstraat Calle de las Huertas opklim met mijn zilveren, uit Nederland geïmporteerde, vouwfietsje. Net als ik het bijna wil opgeven, en met de fiets aan de hand verder wil gaan, word ik aangemoedigd door twee knappe jongens. “Venga, puedes!” – kom op, je kunt het!-, roepen ze mij vrolijk toe. Ik lach en met mijn hele gewicht op de trappers, slinger ik langzaam verder, tussen de feestgangers door, richting huis.

Ik kom terug van mijn picknick in het grote park Buen Retiro, op ongeveer tien minuutjes fietsen van mijn appartementje naast het prachtige Plaza de Santa Ana. De weg die ik nu met veel moeite beklim, was een paar uur geleden ook onderdeel van mijn route…

Het is vijf uur ’s middags en heet. De hele dag heeft de felle zomerzon Madrid opgewarmd, en zonder een zuchtje wind is de gevoelstemperatuur zo’n veertig graden. Ik ben onderweg naar het park om daar lekker te picknicken, en daal de -nu nog redelijk stille- Calle de las Huertas af. Ik moet mijn rem inhouden om niet over de kop te vliegen, zo snel gaat de afdaling. Fietsen in Madrid gaat zo, ik weet het inmiddels, maar soms vind ik die steile afdalingen nog wel eng. Nu ik er over nadenk, kan ik mij eigenlijk geen weg voor de geest halen die vlak is, hier in het centrum.

Nadat ik de afdaling heb overleefd, rijd ik een stukje over het Paseo del Prado, een prachtige boulevard. Ik heb nog vaart van mijn afdaling, en het redelijk vlakke stuk doet erg Nederlands aan. Ik denk terug aan de lange weg, voor mijn ouderlijk huis in Amstelveen, waar ik als vierjarige mijn eerste fietsmeters maakte.

Ik kijk voor mij, en zie niet de horizon, zoals gewoonlijk in Nederland, maar een steile berg. Ik slik, en wens dat ik met de metro was gegaan. Waarom dacht ik ook al weer dat het leuk was, een fiets in Madrid? Het eerste stuk van de klim gaat goed, mijn kuiten branden van de inspanning, maar ik heb de vaart erin. Maar als een weinig atletische Spanjaard, met bierbuikje en al, mij inhaalt voel ik een steek, niet in mijn benen, maar in mijn hart; mijn trots is gekrenkt. Ik ga op mijn trappers staan om hem weer in te halen, maar dan zie ik dat hij op een witte fiets rijdt.

De witte elektrische fietsen zijn onderdeel van een project van de gemeente om Madrid aantrekkelijker te maken voor fietsers. Sinds kort zijn de elektrische fietsen overal te huren via een voordeling abonnement. Alle cool kids, wereldverbeteraars en slimme toeristen rijden hem al, en terwijl ik soms zwetend op een eindbestemming aankom, zijn zij nog fris en fruitig, want met een motortje op de fiets is geen berg voor hen te hoog.

Ik ben inmiddels op de hoogte van de prachtige San Jerónimo El Real kerk, even na het Prado museum. Een tegenligger op de fiets kijkt mij lachend aan. Veilig met zijn helm op geniet hij van de wind in zijn gezicht, ontstaan door de snelheid van zijn afdaling. Ik twijfel of de fietser mij toe- of uitlacht. Ik heb vast een rood hoofd van die steile berg, en erg charmant kan het aanzicht niet zijn geweest. Ik zie inmiddels de mooie toegangspoort van het Retiro, -een van achttien- en even later rijd ik met mijn fiets het park in.

Ik word er weer aan herinnerd waarom ik hier zo graag een fiets wilde. Want hoewel Madrid te voet heel goed te doen is, is een fiets echt wel fijn om te hebben als vervoersmiddel in een te volle stad, maar ook als ontspanning. En wat is het heerlijk hier in het park, een plekje van rust en natuur, midden in deze grote gekke metropool. Ik doe een rondje door het stadspark voordat ik mijn fiets in het gras gooi, languit gestrekt op het gras ga liggen en geniet van de warme zomeravond, de prachtige zonsondergang aan de enorme vijver, en een gezellige picknick met mijn vriendinnen. Ik ben mijn brandende kuiten en gekrenkte trots alweer helemaal vergeten. Wat is het leven toch goed.

Las mujeres de Jacinto Benavente

-om goed in het Spaans te te leren schrijven, publiceer ik af en toe een Spaanse post. sorry voor de mogelijke overlast-

Cerca de mi casita, en una plaza muy normal, con unas escenas diarias, algo me llamó la atención. Donde los coches buscan para aparcar, las turistas buscan para refrescarse en la sombra, los camareros explotados sirven sus clientes, y familias españolas deambulan, hay unas mujeres paradas, cada una en otra esquina.

Están esperando. Siempre esperan. Todavía no saben por quien, pero lo sabrán al momento cuando dejan de esperar.

Son mujeres muy normales, muy discretas, de 40 o 50 años de edad. Llevan puesto gafas para leer -de los chinos-, tienen una Nokia -no muy moderna pero indestructible-. Tienen sus manos bien cuidada. Llevan puesto esmalte –muchas veces color rosada metalico- y llevan puesto ropa muy discreta y normal. Algunas han teñido su pelo, y son rubias ahora. Casi todas se han puesto rulos, y sus peinados se quedan en modelo con mucha gel, del tipo que pone el pelo duro.

Probablemente han hecho la cama antes de salir de casa esta mañana, y dieron agua a sus plantitas. Quizás han puesto una lavadora también, pero no lo creo, que siempre están paradas tan temprano. Más temprano que las demás en las otras plazas.

Unas están llamando por teléfono, y charlan de todo y de nada. Otras están sentadas en los escalones del antiguo teatro, o paradas en la sombra de la liberaría religiosa y se reían un poquito con los vagabundos.

Son mujeres muy cultas, y cada una de ellas podía haber sido mi madre. Solo por su apariencia ya sé que saben cocinar muy rica, como solo las madres pueden. Pero bueno, esta paella rica hay que ganársela.

Haz clic aquí para leer el versión original en neerlandés.

¿Como te ha gustado este post? ¿Cual es el error mas grande que has encontrado? 

Straatvolk Deel 4: De Oude Hoeren

Dit is deel 4 van een serie posts op mijn blog: Straatvolk in Spanje. De straten van een grote stad zijn vaak bezaaid met vreemde, aparte, gekke, bijzondere types. Deze serie gaat over hen. De nachtchinezen, oude hoeren, straatverkopers, acrobaten, mafkezen, artiesten en nog veel meer. Geniet!

Vlakbij mijn huis, op een gewoon pleintje, met gewone taferelen, viel mij een tijd geleden iets op. Waar auto’s een parkeerplek zoeken, toeristen verkoeling zoeken in de hitte, uitgebuite obers hun gasten serveren en Spaanse families paraderen, staan een paar gewone vrouwen, ieder op een andere hoek. Ze zijn aan het wachten. Ze wachten altijd. Op wie weten ze nog niet, maar dat wijst zich vanzelf.

Het zijn hele gewone, onopvallende vrouwen, ergens in hun veertig of vijftig. Ze dragen een leesbrilletje, hebben een niet al te hippe maar onverwoestbare oude Nokia, net gelakte nagels – vaak metellicroze- en hebben alledaagse kleding aan. Sommigen hebben hun haar blond geverfd, en de meesten hebben kleine krullen -gezet met ouderwetse warmterollers-, die met veel harde gel in model blijven.

Waarschijnlijk hebben ze hun lakens nog rechtgetrokken voordat ze vroeg in de ochtend de deur uitgingen, en even hun plantjes water gegeven. Misschien hebben ze zelfs nog een wasje gedraaid, maar dat geloof ik niet, ze zijn er altijd zo vroeg bij, vroeger dan alle anderen, een paar pleintjes verderop.

Ze bellen en ze kletsen, ze zitten op de stoep van een oud theater, staan in de schaduw van de religieuze boekhandel op de hoek en lachen wat met wat bedelaars. Het zijn hele beschaafde vrouwen, en ieder van hun had mijn moeder kunnen zijn. Je ziet gewoon dat ze lekker kunnen koken, zoals echte moeders dat kunnen. Maar ja, die paella komt niet zomaar uit de lucht vallen…

Anneke Schrijft: Een dag uit het leven van… Sherita in Spanje

Blogger Anneke van annekeschrijft.nl, vroeg mij onlangs om een dag uit mijn leven te beschrijven, en dat heb ik met veel plezier gedaan. Mijn dag is terug te lezen op haar leuke en veelzijdige blog, www.annekeschrijft.wordpress.com.

“Dit keer volgen wij een dag uit het leven van mede blogster Sherita. Sherita is een Nederlandse twintiger en volgens haar eigen woorden “verdwaald in Madrid”. Ze beschrijft al haar lief en leed op haar blog 20’er in Spanje. Ik volg haar avonturen op de voet en was benieuwd hoe haar dag eruit ziet.

09:00
Ik word wakker van de wekker. Ik ben gisteren erg laat thuisgekomen van mijn reisje naar Nederland en ik wil blijven liggen, maar ik heb zó een trek, niet te geloven. Dat gebeurt mij altijd…” lees hier verder