De vrouw met de drie-dagen-baard

Ik sta in de rij van de supermarkt en ben al bijna aan de beurt. Even later roept de kassiere ‘siguiente!’ -volgende-, en loop ik naar kassa nummer zeven. Ik vraag om een recargo -opwaardering- van mijn telefoon. De kassiere, ik noem haar even Jannie, kijkt mij niet aan, maar tikt meteen het knopje ‘beltegoed’ -of misschien recargo, ik denk niet dat ze een Nederlandse kassa hebben- in, en vraagt welke aanbieder ik heb.

Yoigo.-

Ze vraagt om mijn telefoonnummer. Voor de zekerheid heb ik mijn eigen telefoonnummer openstaan, -ik ben niet zo goed met nummers– en ik kijk naar mijn schermpje.

Seis, tres, tres…

Ik kijk ook omhoog, en zie nu pas Jannies gezicht. Ze staat niet recht voor mij, dus ik zie enkel de linkerkant van haar gezicht. Ik denk dat ze rond de veertig is.

Op de linkerkant van haar gezicht, rechts van mij, zie ik ineens een paar stoppels.

Drie-dagen-stoppels. Op haar wang.

Ik raak even afgeleid en kijk snel weer op mijn schermpje, en ga verder met dicteren.

Ocho, tres, uno..

Ik denk aan Jannies stoppels. Volgens mij zag ik niet alleen zwarte, maar ook een paar grijze. Ik kijk weer omhoog. Per ongeluk.

Ze is nog aan het typen, en ik heb gelijk. Ik zie inderdaad ook een paar grijze stoppels. Ik probeer ze te tellen – ook per ongeluk-. Ik zie het niet goed, maar het zijn er in ieder geval meer dan.. Oeps, mijn telefoonummer.

-Tres, ocho, dos…-

“Oke, bedankt herhaal nu je nummer nog een keer.”

Ze kijkt mij nu wel aan en lacht vriendelijk naar me.

Shit. Jannie is nog aardig ook, en ik zit gewoon naar haar vijf grijze stoppels te gluren. Ja, ik heb ze inmiddels geteld. Shit.

Ik herhaal mijn telefoonnummer nogmaals, dit keer snel. Ik voel me schuldig dat ik Jannies vijf grijze stoppels heb geteld, en de andere zwarte heb bestudeerd.

Als ik betaal glimlach ik nog maar extra aardig. Wat gemeen ben ik. Jannie kan er vast ook niets aandoen.

Advertenties

4 thoughts on “De vrouw met de drie-dagen-baard

  1. Wij kregen een keer in Frankrijk nogal onvriendelijk van een dame toegebeten dat een restaurant niet open was. Toen we weg liepen zei ik uit beleefdheid: “Merci……et raser ton moustache.”
    Het laatste deel van het zinnetje zei ik, volgens mij, buiten gehoorsafstand, maar de rest van mijn gezin lag plat; ze hebben het er nu nog wel eens over.

    Wellicht heb je er een voorstelling van hoe deze dame er net onder haar neus uit zag? Tipje van de sluier: het waren geen vlashaartjes. :-)

    Like

Laat een comment achter, vind ik leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s