Only in Spain

Na een maand te kleine schoenen oprekken ben ik terug bij mijn schoenmaker in La Latina. Verward  kijkt hij op als ik binnenkom.

Ik zie de enorme rotzooi -echt waar, je wordt er naar van als je het ziet- in zijn atelier en begin mijn schoenen te beschrijven. Hij vraagt naar mijn naam. Pedro, Jorge, Juan, of hoe hij ook heet is dus georganiseerder dan het lijkt.

Maar na een paar minuten zoeken in zijn achterhok, op de zolder, tussen hopen schoenen op de grond, in tassen die overal hangen, en onder zijn werkbank begin ik ze toch maar weer te beschrijven.

Dit keer luistert hij aandachtig. Ja, die beschrijving klonk hem wel bekend in de oren. Hij had ze wel ergens gezien. Of ze een hak hadden, en hij houdt een paar dameshakken omhoog.

Ieh. Nee. Lelijk.

Hij krabt op zijn hoofd en vraagt of ik er morgen of overmorgen ben. Nadat ik ja knik schrijft hij mijn naam en telefoonnummer op. Voor de zekerheid noteert hij ook nog de beschrijving van de schoenen. Morgen gaat hij namelijk zijn atelier opruimen en vindt hij ze vast.

Anders moet ik het toch maar met die hakken doen.

 

#onlyinspain: Bureaucratie en werkmentaliteit Spanje

Ken je dat gevoel, dat je zo verontwaardigd bent, dat je moet lachen? Zo een onmacht en ongeloof, dat je gewoon de slappe lach krijgt? Een heel bijzonder gevoel, je balanceert tussen huilen en lachen. Waar je naar doorslaat hangt af van de ernst van de situatie. Ben je gek op dat gevoel? Kom dan naar Spanje en ervaar het als de bureaucratie én de Spaanse werkmentaliteit samenkomen. Lees verder