Toen: Rozen

Ik sta in de keuken van mijn werk en de schoonmaakster is naast mij bezig. Ze gooit haar vieze water weg en vult een nieuwe emmer met sop. Het is donderdagochtend en ik maak een kopje thee klaar om aan het werk te gaan. Haar nieuwe sopje ruikt naar rozen. Ik denk terug aan de rozenkassen van mijn oom. Mijn oom, de broer van mijn moeder, had er veel, en altijd stonden ze vol met mooie lange rozen in de meest prachtige kleuren.

Lang nadat ik de kassen van mijn oom leerde kennen, rook ik een roos voor het eerst buiten de kas. Iemand stak zijn neus in de roos en vond het heerlijk ruiken. Ik rook er ook aan, en vond de geur lekker, maar rook vooral de rozenkas van mijn oom. Nooit in mijn leven zal ik een roos ruiken, ik ruik altijd de rozenkas van mijn oom. Erg vind ik dat niet.

In de zomer brachten mijn neefjes en nichtjes en mijn zusjes en ik daar vele uren door. Mijn moeder hielp haar broer vaak met de oogst en wij gingen dan mee. Het was zomervakantie en we liepen de hele dag in onze zwemkleding rond. Ik weet niet hoe oud ik was. Acht misschien, of jonger nog? Mij neef was even oud als ik, mijn nicht had dezelfde leeftijd als mijn zus, en mijn neefje was even oud als mijn zusje. Een perfecte combinatie.

In mijn herinnering speelden we allemaal samen. Rondom de rozenkassen stonden grote waterbassins, enorme ‘zwembaden’ gevuld met water om de planten te bewateren. Soms klommen wij stiekem op de rand, en raakten we het water aan. Dat mocht nooit want het was gevaarlijk; als je in een bassin valt kom je er moeilijk uit. Veel dichterbij het water durfde ik gelukkig ook niet te komen want ik was ervan overtuigd dat er enge vissen inzwommen. Ook speelden we bij de ondiepe lange slootjes die stukken grond van buren scheidden. Kliederen in de modder, visjes vangen, insecten bekijken.

Op een dag was mijn neef mij aan het plagen. Ik weet niet wat hij deed maar hij zat achter mij aan, op de oprijbaan die naar de ingang van de kassen leidde. De oprijbaan was breed genoeg voor een vrachtwagen en vooral heel lang. Er lagen allemaal losse kiezelsteentjes als bestrating. Ik had een zwembroekje en kaplaarzen aan en sjeesde op een oud fietsje naar mijn moeder, om tegen haar te vertellen dat mijn neef mij plaagde. Ik herinner mij dat ik achteromkeek of mijn neef het al had opgegeven en onderuitging. Ik maakte een sliding en de kleine steentjes bleven in mijn buik hangen. Ik weet niet of het er tien waren, of misschien maar drie of misschien wel vijftien. Het deed wel erg veel pijn en ik moest huilen.

Iedereen schrok en mama was er snel bij. Ik weet dat ik daarna, ‘s avonds lekker in een sodabad mocht om te weken. Mijn zusje wilde ook bij mij in bad maar ik wilde dit momentje van fame niet met mijn zusje delen. Uiteindelijk won mijn zusje en zaten we samen in bad. Heel erg was dat ook weer niet. Met mijn buik is het helemaal goed gekomen. Mijn badverslaving heb ik nooit afgeleerd. Gelukkig past er nu niemand meer bij in mijn bad.

Waterbassin rozenkas

Advertenties

Selfies, mijn klaagzang

Tuurlijk maak ik selfies. Ik probeer alle poses, en als ik er leuk uitzie staat mijn hele fotorol natuurlijk vol met de meest uiteenlopende poses, lichtinval, haarstijlen en achtergronden. En natuurlijk denk ik wel eens, zal ik….? En tuurlijk kot het ook wel eens zover. Ik snijd de foto bij, verander de belichting een beetje, en dan, op het moment dat ik de foto het wereldwijdeweb wil ingooien om door vriend en vijand bekritiseerd en aanbeden te worden, klik ik op het kruisje. Want waarom zou ik in hemelsnaam een foto van mijzelf op de sociale media plaatsen? En waarom vraag ik mij -schijnbaar als enige op de hele wereld- dit af?

Wil ik echt dat heel de wereld mij ziet, beoordeelt? Stijgt mijn eigenwaarde door de likes en comments? Dat is toch eigenlijk best sneu? Waarom zouden mensen selfies posten? Waarm zou je je eigen zelfbeeld willen laten bepalen en beoordelen door het aantal likes en comments? Wat gebeurt er in het hoofd van die miljoenen mensen die het dag in dag uit doen?

Ik ben een twintiger en ik ben best hip. Ik houd wel van vegetarisch eten, heb Instagram, heb coole schoenen en lak mijn nagels, maar ik begrijp die hele zelfverheerlijkingsvergelijkingscultuur (zelfbedacht woord, hip hè?) niet.
Ik snap het gewoon niet. Ik heb het geprobeerd, maar nee, het is niet mijn ding en ik begrijp ook niet dat anderen dat doen. Onzekerheid zal het niet verhelpen, je krijg misschien een kick van het aantal likes, maar dat is een tijdelijke kick, net als drugs. En drugs zijn niet goed, dat weten we allemaal.

Als iemand echt beeldschoon is, gaat trouwen, of een kunstzinnig selfie heeft gemaakt begrijp ik dat deze op Instagram en Facebook wordt geplaatst. Maar al die miljoenen andere scheve-, duckface-, kijk mij eens-, borsten-, vooral haar-, spierenselfies? Nee. Bespaar het mij alsjeblieft.

Karbonkel & Ik Mik Loreland Trauma II

Ik denk dat mijn haat voor lelijke poppen is voortgekomen uit het enge monster Karbonkel. Ik ben hier achter gekomen tijdens het lesgeven aan groep drie bij de Nederlandse Taal en Cultuurschool in Madrid. De laatste minuten van de les kijken wij soms een educatief kinderprogramma om daar over te spreken. Net als de kinderen in Nederland.

Ik begon met Raaf van Huisje Boompje Beestje. Want Raaf kijken de kinderen in Nederland ook en Raaf is een product van de publieke omroep NTR, dus dat zal wel goed zijn. Het programma trok mij niet echt, maar het belangrijkste is dat de kinderen het leuk vinden. Ik heb het een kans gegeven, maar ik kon die stomme lelijke vogel niet meer aanzien. Gek ding, zo lomp en lelijk. Gelukkig vonden de kinderen het ook niet leuk en was het iets te moeilijk.

Ik besloot over te gaan op Moffel en Piertje van Koekeloere. Ook van de NTR. Dit duo ken ik ook nog wel van vroeger. Dat moest dus wel goed zijn. Na een paar keer herinnerde ik mij weer dat ik het nooit leuk heb gevonden. Die lelijke roze vieze worm en die stomme blinde mol met die gekke stem. Verschrikkelijk. Gelukkig vonden de kinderen het ook niet interessant.

Onlangs stuntte de Mediamarkt hier met de reclame ‘yo no soy tonto‘ ik ben niet dom! In de reclames werd een verschrikkelijk lelijke mensenpop gebruikt. Ik kon die reclames ook niet aanzien. Waarom zou ik een lelijke mensenpop willen zien? Er kan zoveel bedacht worden, en ze komen met een lelijke, stomme pop. Ik zie liever een echt persoon of een mooie pop. Ik begrijp het niet. Stom.

Ik mopperde hier en daar een beetje over Raaf, Moffel en Piertje en de Mediamarkt, maar aangezien niemand mijn frustratie deelde, heb ik bedacht dat de oorzaak van mijn haat voor poppen wellicht Karbonkel is. Want Karbonkel transformeerde na verloop van tijd tot een minder gemene maar spuuglelijke trol. Die trol was een lelijke mensenpop. Zal Karbonkel de reden kunnen zijn van mijn lelijke poppen- en beestenhaat?

Karbonkel gaf mij nachtmerries

Let op: Deze post bevat enge afbeeldingen

Ik vind mij best heel dapper. Ik ben niet snel bang en ik ben ook best stoer. Maar er is één ding waar ik nog steeds niet tegen kan: horror. Ik ben er nooit goed in geweest, en heb het echt vaak geprobeerd. Ik wilde het graag want het is toch verleidelijk: Een spannende boekomslag, of een trailer waar je vage beelden opvangt van mensen die doodsangsten uitslaan. Hoe zal het aflopen..? Maar nee, horror is niet voor mij weggelegd. 

Als kind zijnde sloot ik het boek ‘De heksen van hiernaast’ op in een kast omdat ik bang was dat de heksen eruit zouden komen. En elke keer als ik een enge film had gezien kon ik niet slapen, heel zachtjes riep ik dan ‘mama’ tot ze wakker werd en mij vertelde dat ik aan mooie dingen moest denken. Mijn moeder heeft mij zelfs eens opgehaald op de fiets omdat ik niet meer alleen naar huis durfde te fietsen. Ik was toen al een rebelse en rokende puber.

Ik denk dat al deze ellende is begonnen met het educatief kinderprogramma: Ik Mik Loreland. Generatiegenoten kennen dit programma waarschijnlijk wel, en onlangs ben ik erachter gekomen dat ik niet de enige ben die hier een trauma aan heeft over gehouden. Karakter Karbonkel was een eenogig monstervis –later veranderd naar lelijke trol- die letters uit Letterland stal. ’s Nachts droomde ik dat Karbonkel mij kwam halen. De eenogige vis sleepte zich richting mijn huis, over de donkere weg. Hij was er al bijna.. En dat moesten wij week na week kijken op school. Het is een wonder dat ik nog -een soort van- normaal functioneer.

Ik ben niet de enige, zei ik net. De Facebookpagina Karbonkel gaf mij nachtmerries heeft inmiddels zelfs meer dan 20.000 likes. Dat is toch een geruststelling, ik ben niet de enige bangerik. Ook vind ik het fijn dat HP/De Tijd een klein interview aan Karbonkel heeft gewijd. Hij heeft zelfs zijn excuses aangeboden, maar ik weet niet of ik die kan aanvaarden. Want dat Karbonkel nu nog ergens in een magazijn van de Teleac/NOT ligt vind ik namelijk erg zorgwekkend. Immers, in trailers van horrorfilms die ik nooit kijk, heb ik gezien dat poppen een eigen leven kunnen gaan leiden. Hopelijk vindt hij mij niet hier in Madrid..

De Blog Top Drie Tag + Spam je blog!

Vandaag eens geen post over de Spaanse Bureaucratie, Boko Haram, Perfect Zijn of Katholieke schoonfamilie. Ik ben door blogger Paul gevraagd een vragenlijstje over bloggen in te vullen, dus bij deze!

De regels van de Blog Top Drie Tag zijn als volgt:
-Link naar deze blogpost, de post van bedenker Sylvia Kuijsten
-Gebruik als illustratie je favo plaatje dat iets te maken heeft met het getal drie
-Beantwoord de elf vragen op jouw manier
-Nomineer twaalf andere bloggers en laat hen weten dat je ze genomineerd hebt

De vragen

1. Welke drie dingen zijn voor jou onmisbaar bij het bloggen?

Buiten mijn laptop, vingers, en al het andere echt onmisbare, heb ik ervaringen, een goed humeur en creativiteit nodig. Zonder deze drie benodigdheden kom ik echt nergens. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar deze posts staan nog steeds bij mijn concepten (een stuk of 30 stuks inmiddels :-))

2. Welke drie dingen mogen niet op een blog ontbreken?

Een duidelijke ‘wie-pagina,’ humor óf intellect –mag ook-, en een ‘best gelezen’ rijtje.

3.Over welke drie onderwerpen schrijf je het liefste?

Ik schrijf graag over mensen, de maatschappij en persoonlijke inzichten.

4. Wat zijn de drie populairste posts op je blog?

Lieve Spaanse woorden
Spaanse Scheldwoorden – vieze woorden
Meer lieve Spaanse woorden

Deze posts worden enorm vaak via de zoekmachine gevonden. Maar echt, niet normaal vaak. Misschien moet ik overwegen meer van dit soort posts te maken, mensen zijn er schijnbaar toch naar op zoek.

5. Welke drie dingen wil jij uitstralen/bereiken met je blog?

Ik heb hier nooit eerder over nagedacht. Niet echt handig…
Ik hoop dat mensen mijn blog leuk vinden, zich herkennen in mijn ervaringen, en zich mijn beschrijvingen kunnen inbeelden.

6. Via welke drie social media is jouw blog te volgen?

Je kunt mij volgen via Twitter, Instagram en Bloglovin’.

7. Wat zijn drie voor- of nadelen van bloggen?

Volgens mij moet ik hier óf drie voordelen geven, óf drie nadelen. Ik geef graag drie voordelen.
Ik ben een idealist en geloof dan ook graag dat ik mensen misschien wel een inzicht kan geven met sommige posts. Als dat werkelijk zo is help ik de wereld misschien wel een beetje verbeteren. Posts uit mijn categorie Goed/Slecht gaan vaak over idealen.
Een ander voordeel is dat ik mijn gedachten kan delen. En narcistisch als ik ben, wil ik natuurlijk dat dit gelezen wordt. Hiermee kom ik meteen bij mijn derde voordeel: De interactie op mijn blog. Ik waardeer al mijn lezers en vind het erg bijzonder dat zij de tijd nemen om mijn gedachten te lezen.

8. Welke drie lezers laten de meeste reacties achter?

De grappige Thomas Pannekoek, mijn lieve vriendin Aischa, en lieve blogger Marion. Heel erg bedankt voor jullie opmerkelijke, verrassende, interessante, lieve en gezellige reacties!

9. Wat zijn jouw drie favoriete blogs van andere bloggers?

Ik ben erg gek op alle blogs die ik volg. Sommige blogs zijn diepgaand, andere weer lichtvoetig, maar ik moet altijd erg lachen om Vinnerd, Anieke en Achtentwintiger. Ik denk dat deze blogs ook toegankelijk zijn voor de niet-volgers.

10. Over welke drie onderwerpen lees je het liefste bij andere blogs?

Ik heb niet echt een voorkeur: Een stuk over de fotosynthese van de douglasspar in Canada kan zelfs leuk zijn als het maar goed geschreven is. Dat is voor mij het belangrijkst. Zelfs een verhaal over mijzelf zou ik saai vinden om te lezen als het niet goed geschreven is. Ik houd van grappige persoonlijke verhalen, beauty/lifestyle/food/health etc, inburgeren/emigreren en feministische verhalen. Lees je dit en denk je ‘Ja, Sherita vindt mijn blog vast leuk,’ spam je blog dan hieronder!

11. Welke drie blogtips heb jij voor andere bloggers?

-Let op je schrijfstijl. Ik zie bloggers vaak veel stopwoorden en overbodige woorden gebruiken. Ga elke zin na en kijk of er woorden instaan die niets toevoegen. Duidelijk geschreven stukken zijn veel leesbaarder.
-Wees origineel. Weer een stuk over de nieuwe collectie van Essence interesseert mij echt alleen als je er paarse uitslag op je billen van krijgt.
-Wees duidelijk in wat je bedoelt. Als ik de eerste alinea niet begrijp lees ik niet verder.

De nominaties:
Harrij Smit
Bomma
Adam
Ann-Sophie
Madeleine
Vrouwfiguur‘ (Second Part of My Life)
Vinnerd
Anieke
Els
Left Red Eye
Thomas Pannekoek
Darlin Doormat
Anneke
Marion

Ja, dat zijn er vast veel meer dan 11. Ik ben niet zo goed in rekenen, dat weten mijn volgers inmiddels. Veel plezier met het invullen van de vragen!

Cultuurverschillen: Mijn katholieke Venezolaanse schoonfamilie

Bendicion viejita,’ zegt mijn vriend altijd wanneer hij met zijn moeder in Venezuela belt. Vier jaar geleden kende ik het woord ‘bendicion’ niet, en ging ik er van uit dat het een begroeting was. ‘Hoi oudje,’ zou zijn openingszin dan zijn. Ik moest er wel om lachen. Maar na een paar keer vroeg ik het toch, wat betekent bendicion nou? Ik kwam er achter dat het ‘zegen mij’ betekent. Ik was een beetje stil, ik ben niet wereldvreemd, maar dat ‘zegen mij’ was nieuw voor mij. Lees verder

Wat heb ik geleerd in 2014?

Lo que pasó, pasó. Wat gebeurd is, dat is gebeurd. Ik begrijp niet altijd waarom iedereen wil terugblikken op een jaar. Het is zeker goed om in je hoofd terug te denken aan bijzondere momenten in 2014, maar zelden zie ik dat hier een les uit getrokken wordt. Jammer, een gemiste kans! Terug kijken heeft voor mij enkel zin als je er iets van kunt leren. Hierom maak ik vandaag een lijst met opvallende momenten uit 2014, en vooral hoe ik hier mijn les uit heb getrokken.

1. Een contract dat niet werd verlengd
Vanwege de crisis willen veel bedrijven geen vaste contracten geven, en net als in Nederland, moet dit wel na een aantal maanden. Zo verloor ik dus in maart 2014 mijn baantje bij het hotel waar ik werkte. Even prikten tranen in mijn ogen toen mijn directrice mij het nieuws bracht, maar achteraf ben ik heel blij dat het gebeurd is. Immers, ik had niet de rest van mijn leven hier willen blijven werken, en een droombaan was het ook niet. Ik zat erg in mijn comfortzone in het hotel, en door mijn ontslag ben ik gedwongen uit mijn comfortzone te stappen. Inmiddels heb ik een leuke baan in iets waar ik voor heb gestudeerd en waar ik elke dag veel leer.

2. Stress of hormonale acné?
Uit het niets kreeg ik acne afgelopen jaar. Ik ben 25 dus het waren geen jeugdpuistjes meer. Na veel gesmeer, geknijp en gehuil begreep ik dat het niets uithaalde. Ik begon toen gezonder te eten. Ik lette op mijn suikers, vetten en vlees. Ik begon mij te verdiepen in ‘gezond’ leven en heb zelfs een paar maanden helemaal geen suiker gegeten. Let op: Zelfs in brood zit suiker dus het ging verder dan geen bonbonnetjes eten. Na een tijd merkte ik dat het ook niets hielp, Lees verder

Gewoon Helemaal Perfect Zijn

‘Je bent snel, secuur, leergierig en behulpzaam…. Het lastige komt nu, ik moet nog drie verbeterpunten opschrijven..’ Ik werk er nu drie maanden bij mijn nieuwe werk en het gaat erg goed. Ze zijn erg tevreden met mij en ik ben ook blij. Mijn manager en ik moesten erg diep voor nadenken over die drie verbeterpunten.

Denk je wel eens een ogenblik, als je goed bezig bent en iedereen om je heen lacht en zich fijn voelt dankzij jou: Ik ben perfect. Om je dan vervolgens dood de schikken, je het schaamrood op voelt komen want, jeetje, wat een narcist, hoe durf je dat te denken, perfect? Jij? Lees verder

Week 1. GreatMinds Challenge

Zoals jullie weten ben ik met een challenge bezig. Één uur eerder opstaan, en deze tijd aan mijn hobby’s besteden voor een succesvollere toekomst. Project Great Minds Work in The Morning! Hoe gaat dat na een week? Een kleine inventarisatie..

Op dag 1 was ik bij het opstaan fris en fruitig en had ik er zin in maar kwam ik erachter dat een uurtje zó om is. Ik kwam zelfs bijna te laat voor werk! Bovendien lag ik de nacht voorafgaand aan mijn eerste dag te denken aan wat ik allemaal kon en moest doen. Niet handig om dit zo los door mijn hoofd te hebben zweven. De opvolgende dagen maakte ik een to-do lijstje met een schatting van de tijd erbij. Op deze manier voorkom ik dat ik te veel plan. Sinds dat moment slaap ik weer rustig. Mijn geïmproviseerde bureau heb ik niet gebruikt. Mijn GreatMinds ochtenden worden netjes vanaf de bank en vanonder een dekentje uitgevoerd. Tsja, hier is het is ook winter…

Op dag 3 en 4 was ik bij het opstaan echt niet fris en fruitig. Eerder smoezelig en rot. Lees verder

Proef Spanje Blogprijs Nominatie 2014

spain infoBeste lezers,
FYI,

Mijn artikel over fietsen in Madrid (brandende kuiten en gekrenkte trots) behoort tot de vijf genomineerden voor de Proef Spanje Blogprijs van het Spaanse Verkeersbureau in Nederland. ¡Olé!

Het thema was ‘reizen,’ en in mijn artikel schrijf ik over mijn zware fietsreis naar het park in Madrid.
Op 25 november wordt de winnaar bekend gemaakt tijdens een diner in Den Haag. Daar ben ik natuurlijk bij.

Voor meer informatie over deze prijs én de andere genomineerden, kijk hier.

Zeven feiten over Sherita

Ik ben al een aantal keer genomineerd voor de LiebsterAward -vorig jaar ging deze viraal, maar heb daar nooit iets mee gedaan.- Nu ben ik opnieuw genomineerd, maar dit keer voor de Sunshine Blogaward, door gezellige blogger Anneke. Hier gaat het om zeven random facts,  en natuurlijk nieuwe nominaties! Dus voor de nieuwsgierige onder ons, hier zeven feiten over mij:

1. Getallenkluns
Ik heb moeite met het goed zeggen van de volgende getallen: 43, 56, 65, 78, 87, 89, 98. Ik draai ze altijd om (wat ik veel logischer vind, we lezen toch ook van links naar rechts?!) . Getallen zeggen mij ook vrij weinig; ik praat dan ook liever in cijfers (drieduizendvierhonderdenzesenzeventig is voor mij drie vier zeven zes). Ik ben wel weer goed in hoofdrekenen.

2. Slangenmens en Archeologie
Als meisje wilde ik graag slangenmens en archeologe worden. Slangenmens leek mij leuk, want lenig zijn vond ik wel cool. Archeologie leek mij vooral interessant omdat ik dan nieuwe dinosauriërs kon ontdekken in een heerlijk hete woestijn onder de felle zon. Mijn obsessie met warm weer bestond toen al. Schrijven vond ik toen ook al leuk. Laatst vond ik veel manipulerende en overdreven dramatische gedichtjes die ik altijd naar ‘de liefste papa en mama van het hele universum en wereld’ schreef.

3. Levensdoel
Als ik 50 ben wil ik op een eilandje wonen, direct aan het strand, mijn eigen moestuin hebben, geen vlees meer eten, iedere ochtend schelpen verzamelen om hiermee sieraden te maken die ik verkoop -deze sieraden zijn erg gewild en alle Kim K’s en Hiltontjes dragen ze-, en zo stilletjes mijn gedachtes de wereld insturen, terwijl ik af en toe een brunch heb met wereldleiders die mij advies komen vragen over vredesdilemma’s. Zelf leid ik ook projecten om toekomstige generaties niet dezelfde fouten als hun ouders te laten maken.

4. Geduld en Rijen
Ik heb geduld. Echt veel geduld. Met alles en iedereen. Maar waar ik absoluut niet tegen kan, zijn rijen. Hoe mooi het kledingstuk ook is, hoe goedkoop die schoenen ook zijn, of hoeveel trek ik ook heb, als ik een lange rij zie laat ik alles voor wat het is en ga ik weg. Ook besluit ik na tien minuten in een rij te hebben gestaan vaak dat ik geen zin meer heb om langer te wachten, en ga ik er vandoor. Dit tot grote frustratie van Don Carlos.

5. Meisjemeisje
Ik ben gek van nagellak, maar echt echt. Ik heb vrijwel alles om een professioneel salon te openen met tien vrouw personeel; speciale kleuren, materialen, kwasten, technieken. Ik maak graag tijd vrij om mijn nagels te decoreren, dit doe ik al sinds ik in groep 5 zit. Ik weet nog dat ik op de basisschool in de pauze de handstand ging doen en mijn donkerblauwgelakte nepnagel was kwijt geraakt. Gelukkig werd hij gevonden en kreeg ik hem terug. Thuis plakte ik hem weer op.
Ook ben ik gek op schoenen, daar heb ik ook een grote collectie van, maar vooral omdat ik heel zuinig ben op mijn mooiste schoenen. En ohja, ik ben ook gek op sieraden, en heb jaren in een diamantair gewerkt als zaterdagbaan. Mijn diamond studs, brilliant cut, 0.30 carat, Top Wesselton, VVS, komen zeker nog.

6. Tandenpoetsen en Zen worden
Als ik mijn tandenpoets kan ik nooit stilstaan of zitten. ik loop altijd rond, op zoek naar dingen die ik ondertussen kan doen. Laatst had ik mijn tandenpoetssessie als ‘word zen ritueel’ beschouwd. Omhoog kijken naar het plafond en even niets anders doen. Dat was eigenlijk best fijn.

7. Alles is interessant
Ik vind het lastig om mijn aandacht ergens op te houden, dit leidt nog weleens tot een kortsluiting in mijn hoofd. Er is ook zoveel interessants te doen, zien en te lezen, zo soms uit het niets.

 

*
En ik wil graag de volgende schrijvers in het zonnetje zetten. Ik heb ze in willekeurige volgorde geplaatst. Ze zijn allemaal leuk, interessant, grappig, mooi, hartverwarmend, inspirerend, confronterend, gezellig en vernieuwend. Enjoy!

Niet In Mijn Pretpark My name is Blond Droomwaarts Thomas Pannenkoek Kribbels uit mijn leven Left Red Eye Hondaluza Achtentwintiger Nachtbraker Rick Evers 78 Mijn Kladblog Red Wine Red Lips Wonen in Spanje Wolferien Vinnerd Laure Linde Anieke Barth Sanny Visser Paul Voetelink De korte verhalen van Anouk Kemper