Minimalisme: Kleren weggeven

Sinds ik het ‘minimalisme’ in mijn hoofd heb, ben ik flink mijn kledingkast aan het opruimen. De uitdaging is: Alles, zonder uitzondering, dragen wat er in je kast hangt. Dit maakt een hoop duidelijk. Want ook al is er soms niets mis met een kledingstuk, als ik mij er niet mooi in voel, waarom bewaar ik het dan?

Ik woon klein, heb een kleine kledingkast, en iedere ochtend kijk ik naar mijn kleren zonder te weten wat ik aan moet doen. Ik heb veel dingen die ik ‘mwah’ vind. Ik heb liever een kleinere kledingkast met alleen maar leuke en mooie kledingstukken. En daar ben ik dus nu mee bezig.

Ik heb al wat kleding weggegeven aan vrienden en familie, maar heb nog een grote tas over. Wat doe ik hiermee? Als ik het zomaar op straat zet, vinden semidaklozen het die het vervolgens verkopen aan handelaren. Deze semi-daklozen struinen de hele dag Madrid af, op zoek naar juweeltjes. En zo zal ik mijn kleding weer terugvinden op de ‘één euroooooo’-stapel op de zondagmarkt Rastro. Hopelijk ben ik inmiddels dan een ervaren en zelfverzekerde minimalist, en word ik niet meer warm of koud wordt van mijn ‘wat leuk, één euro, hier is niets mis mee-‘ kledingstukken.

Goed, op straat zetten is geen optie dus. Ik wil mijn kleren weggeven, niet laten verkopen. Ik wil dat er iemand profijt van heeft. Iemand die minimalist is omdat zij geen andere optie heeft, niet omdat het een nieuwe bevlieging van een ex-shopaholic is.

Daklozen dan maar. De dichtbijzijnste daklozen-vriendenclub is om de hoek van mijn huis, op het luxe Santa Anaplein. Dit clubje is een groepje van vier alcoholisten. Zij hebben de portaal van een gesloten bank ingenomen en liggen hier de hele dag ruzie te maken, tussen de dure terrasjes, terwijl ze op hun matrasje liggen en hun tiende biertje van de ochtend opdrinken. Soms duwen en trekken ze elkaar, als kleine kinderen. Maar als ik dan even later weer langsloop, lachen ze weer met elkaar en proosten ze met hun biertjes. Ze hebben een knalrode kop van de alcohol, en vanaf hun matrasjes lopen verschillende gele opgedroogde lijnen over de straat, van hun ontlasting.

Mwah. Niet aan hun dus. En zo haal ik mij één voor één al de daklozen in de buurt voor de geest. Ik kan er op niet een komen die mijn kleding kan gebruiken.

Dus nu twijfel ik.

Óf ik geef mijn kleding aan de kerk, of aan Humana, een winkel die tweedehandskleding verkoopt, en samenwerk met verschillende ontwikkelingslanden. Opbrengsten worden geïnvesteerd in deze landen, maar tweedehandskleding wordt ook verkocht aan kleine handelaren in Afrika, om de lokale economie te stimuleren.
Ik denk dat ik mijn beslissing al heb genomen.

Wat zouden jullie doen?

Plaza Santa Ana Madrid, Hotel Melia .
Plaza Santa Ana Madrid, Hotel Melia.

 

Advertenties

13 gedachtes over “Minimalisme: Kleren weggeven

  1. Definately de goede doelen winkel! Ik heb laatst ook vijf vuilniszakken weggebracht naar de kledingsbak. Het is ook echt lekker om alles eens flink door te mesten, alle mwah eruit en alleen nog maar de echt mooie spullen overhouden (en voortaan geen mwah spullen meer kopen…), zou iedereen moeten doen ;)

    Liked by 1 persoon

  2. Grappig criterium om kleding niet meer te dragen: “…als ik mij er niet mooi in voel…”
    Zo heb ik er nooit naar gekeken, maar het is dan de vraag of ik überhaupt kleding zou kunnen vinden. :-)

    Eigenlijk heb ik geen idee wat er met onze oude kleding gebeurt, maar af en toe merk ik wel dat er “ineens” iets uit de kast is verdwenen.

    Liked by 1 persoon

Laat een comment achter, vind ik leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s