Dat vreemde niet-gesprek

Dat awkward niet-gesprek zal ik nooit vergeten. Hij zwijgt mij dood. Dat kan ik ook.

Goedenavond,- zeg ik als ik zijn avondwinkel binnenkom.

Hij zegt niets terug.

Hier in Madrid kunnen ze er wat van. Heel vaak word ik niet begroet als ik een winkel binnenkom, of als ik een winkel uitloopt. Ik kan daar erg slecht tegen. Dus ik nam mijzelf dit keer voor: Wat hij kan, kan ik ook. Hoe onnatuurlijk het ook voelt.

Dus ik loop wat heen en weer, zoek wat snoepjes uit. Ik zie chocola liggen dus ik leg de snoepjes terug. Pak de chocola, nog wat andere dingen, en loop naar de kassa. Ik leg mijn aankopen op de balie neer.

Ik zwijg.
Hij ook.

Hij pakt zijn rekenmachientje en telt de bedragen bij elkaar op.

Hij zwijgt.
Ik ook.

Hij kijkt mij aan.
Tijd om te betalen gok ik.

Ik zoek ik mijn tas, pak mijn portemonnee, een geef hem zwijgend een briefje van tien.
Dat moet genoeg zijn.

Stil neemt hij mijn geld aan.

Hij geeft mijn wisselgeld terug en zwijgt.
Ik zwijg ook.

Ik geef ons nog een laatste kans als ik langzaam de winkel uitloop.

Hij zwijgt.
Ik zwijg ook.

Dat wordt nooit wat tussen ons.

.

Advertenties

4 thoughts on “Dat vreemde niet-gesprek

Laat een comment achter, vind ik leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s