Unicef bedriegen

Ik zag ze al staan, ik let natuurlijk altijd wel op. Probeer ze te omzeilen, maar dat lukt vaak niet. Meestal glimlach ik lief, en zeg ik: “Nee, sorry.” Soms werkt dat.

Vaak spreken ze me ook aan als ik onderweg ben naar werk. Dan heb ik natuurlijk het perfecte excuus.

Als ze naast me blijven lopen voel ik me altijd opgelaten. Ze lopen echt net zo hard met me mee.

Voorheen zei ik vaak: “Sorry, ik woon hier niet,” maar dat is natuurlijk nu niet meer waar.

Dus ik zei het maar. Het lag al vaker op het puntje van mijn tong, maar ik kon het nooit over mijn hart verkrijgen. Ik weet niet waarom ik het nu wel kon.

-Sorry, I don’t speak Spanish.-

En nu voel ik mij schuldig omdat ik Unicef heb bedrogen.

Advertenties

Laat een comment achter, vind ik leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s